Logo Image

Met alles den boom in, incl. mezelf

20.11.2020

Een schrijfsel over loslaten in verbinding…

De voorbije 2 maand voelden als tasten in het duister. Na een aantal maanden vollenbak doordoen en continu last minute bijsturen owv de gekende maatregelen, kreeg ik na de laatste inspanningen een behoorlijke terugslag. Niet veel later zat ik in quarantaine met het alombekende virus in mijn lijf. Iets met ‘als je je rem niet ten gepaste tijde gebruikt, moet je lijf wel aan de noodrem trekken’. 

Wat volgde waren een aantal weken van extreme vermoeidheid, kortademigheid, nauwelijks geur en smaak… in de plaats werd m’n leven gekruid met pittige piekergedachten en minder zoete / smeuïge emoties. M’n enthousiasme om te werken daalde ver onder nul. Zo ver zelfs dat ik me ernstig zorgen begon te maken. Je raadt het al: nog meer piekergedachten op mijn bord. Ik haalde vanalles uit de kast (waaronder boeken en cursussen, meditaties en gesprekken) om vooral maar niet in die onzekere en onrustige zone van ‘schijnbaar betekenisloze stilte’ en ‘gewoon even niets doen’ te belanden. Schaamte kwam op de proppen (hoe was het toch mogelijk dat dit mij nu overkwam, ik wist toch wel beter, niet? Alle tools binnen handbereik, alle kennis voorhanden, het nodige zelfinzicht en reflectievermogen op zak, …). Ook Weerstand en Angst deden hun duit in het zakje. 

Kortom, een beetje in de knoop lag ik, dat is nog zacht uitgedrukt, met m’n energie, m’n gedachten, m’n lieve zelfjes  (incl. Bezige Bij, Mr. Perfect, Pusher tot uw dienst, Stresskip, Angsthaas, Control Freak, Content Creator, Wereldverbeteraar, …). Ik bespaar je de verdere details.

Toen bood zich ‘toevallig’ (#toevalbestaatniet, danku Youni) de ideale context aan om mezelf met rust te laten en laden. 

Even met alles den boom in, inclusief mezelf.

Van zodra ik daar besliste om de kwetsbaarheid toe te laten, om radicaal eerlijk te zijn naar m’n naasten en dus ook naar mezelf, kwam er helderheid. Kwamen de antwoorden. Voelde ik duidelijk waaraan ik zoveel energie verloor. Ik heb het een tijdlang proberen ontkennen, maar ik merk dat ik mijn plek niet meer helemaal vind in Compagnon de route. Dat is ietwat moeilijk te begrijpen, zelfs voor mezelf. Want ik creëerde zowaar m’n geheel eigen-wijze job in de voorbije jaren. 

En jeetje, wat hebben Barbele en ik samen ontzettend veel moois gerealiseerd. Wat een avontuurlijke rit was het al tot nu toe. We zetten de landroutes, groei-, vaar- en luchtroute op de kaart (met telkens 90 dagen posts en eigen uniek werkboek en al!). Er ontstonden ontzettend veel krachtige eye-openers en reminders en we ontwikkelden zelfs onze eigen kaartenset met 90 onderwegwijzers. We maakten werk van vakantie en vakantie van werk, stelden onze priori-tijd voorop, keerden onszelf en onze onderneming binnenstebuiten met het aankomende INSIDE OUT Lab, deelden 4 take-a-ways in de weg van overdrive naar drive… allemaal doorspekt met doorleefde wijsheden en wegwijzers. En dit alles voor een gezonde bedrijvigheid. Om meer mensen aan te moedigen hun eigen hart-s-tocht te volgen. 

En daar zat ik dan, ‘in den boom’, allesbehalve gezond bedrijvig, niet wetend of ik me nog wel zo gelukkig voelde op dit zelfgekozen pad. 

Na jaren van mezelf leren kennen, uitdagen, meedeinen op deze prachtige samenwerking… kom ik ineens tot het heldere besef van wat ik wel nog wil en waar mijn bijdrage afgerond voelt. Het voelt tegelijk confronterend en bevrijdend. 

Zo voelen ook de creatiedagen — of eerder de verbindingsdagen — die daarop volgen met Barbele. We komen elk met onze eigen bezwaardheid, een hele berg vragen en de gedeelde behoefte aan helderheid, samen. Na het creëren van voldoende veiligheid om ons zeer eerlijk en kwetsbaar open te stellen, slagen we er in elkaar te ont-moeten, onszelf en elkaar te horen en zien, emoties toe te laten (ze te laten komen, laten zijn én weer laten gaan). ‘We hebben wel de shortcut genomen’, merkt Barbele op: in nog geen 24u tijd maken we ruimte voor wat wil gezien en gevoeld worden, accepteren we ‘de olifant in de kamer’ ook al druist die helemaal in tegen ons verwachtte en gehoopte toekomstperspectief. Opnieuw confronterend én bevrijdend tegelijkertijd.

Die acceptatie, dit open delen, dit er laten zijn en de enorme waardering voor elkaars persoon en elkaars werk, maakt dat we elkaar gaandeweg kunnen ‘loslaten in verbinding’. (Misschien wel de titel van een project waar ik intussen mee bezig ben want er valt hier nog zoveel meer over te delen… to be continued). 

Hoe mijn en ons pad er verder uitziet, dat weet ik / weten we zelf nog niet. De weg toont zich onderweg wel en we zien nu alweer een veld van mogelijkheden voor ons. Het begint echter bij het voelen wat wel en wat niet (langer) klopt. En daar oprecht naar te luisteren.

Als het daar NU, anno 2020, het moment niet voor is, dan nooit niet 😉

Onderweg-groet,

Naomi

ps: als ik zo’n beetje rond me kijk, lijk ik niet de enige die haar weg zoekt (en vindt) van in de knoop naar uit de knoop. We gaven hier vorige week een zeer krachtig webinar over. Bekijk je graag de opname (waarin we een wel zeer uniek aanbod doen, enkel geldig tot eind november), dan kan dat hier.

pss: voor alle duidelijkheid, het route-aanbod voor 2021 gaat volledig door zoals gepland. Barbele is daarbij jouw compagnon en route. En zelf verdwijn ik nog zo snel niet uit beeld hoor (beeld is my thing 😉). Loslaten in verbinding gaat ook over over-bruggen en betekent verantwoordelijkheid opnemen voor wat je nauw aan het hart ligt…

psss: benieuwd of jij radicaal eerlijk durft zijn, met jezelf en met ‘de compagnons in je leven’? Waar brengt het jou? Laat het me gerust weten in een bedenksel hieronder of via een persoonlijk bericht.

Facebook Logo Logo Image

Laat hier een bedenksel, ervaring,… achter Pascale Cancel Reply



Bedenksels (10)

  • Pascale says:

    Dag Naomi,
    Hierbij bedenksel Pascale ‘Pascale, je kan den boom in!’
    Vandaag een week geleden, gaven jij en Barbele het zeer krachtige webinar ‘Van in de knoop naar uit de knoop’. Ik volgde dit meermaals al en telkens opnieuw geeft het me energie. Telkens opnieuw kleuren jullie het in met nieuwe be-vind-dingen, uit de ervaring van jullie eigen leven en mede geïnspireerd door die van talloze Metgezellen. Prachtig webinar. Prachtig route-aanbod!
    Nietsvermoedend wat die avond zou volgen en welke knoop er die avond zou doorgehakt worden …
    Inmiddels een beetje aan mekaar geknoopt uit jullie beider boodschappen … Hierbij stukje ook uit mijn bedenksel bij de blog van Barbele :
    > De 90 Onderwegwijzers, gloednieuwe kaartenset van Compagnon de route, jullie beider verdienste, zoveel moois, waardevols en krachtigs door jou en Barbele letterlijk in kaart gebracht, gebaseerd op alle trajecten. Ik gunde het jullie zo nog in mijn berichtje op 10 november met de kaartenset in mijn handen ‘Vier maar, ook op de creatiedagen volgende week! Feest!’ … Het waren echter verbindingsdagen met conclusie van loslaten … Eerlijk gezegd – en dat is feitelijk al speciaal op zich dat Pascale dat ook eens zegt en schrijft – ben ik er een beetje ‘paraplu’ van … Allicht omdat Compagnon de route me nauw aan het hart ligt en dat ik jullie beiden waardeer.
    De eerste kaart die ik op 10 november trok was die van ‘Afscheid’. ‘Ja lap, Pascale, ‘t was te peinzen!’ zei ik tegen mezelf. Ik was er precies niet echt blij mee want afscheid nemen van iets of iemand, voelt enigszins aan als opgeven. Misschien moet ik dit opnemen in mijn woordenboek … En dan het zoeken naar van wat of wie precies word ik uitgenodigd om afscheid te nemen? Misschien die gewoonte? Of? … En gisteren, 23 november, trok ik deze kaart van ‘Afscheid’ een tweede maal. Ik dacht ‘Dat is ok, Pascale.’ Ik heb geen feest gevierd maar ik heb me ook niet verzet. Kome wat komt. Met vertrouwen wat er me toe-valt en hier en daar een streepje om op te staan.<
    Ik kan met mezelf den boom in, als ik dat wil. Sinds vrijdagavond zit ik er mentaal in. Inspirerend telkens opnieuw dat de ideale context creëren heel wat duidelijkheid oplevert. De boom(open-hut) als context om een klapke te doen met jezelf, met je compagnon(s), … Een context creëren om keuzes te maken in kleine en grote dingen. Een context om te helen. Een context om te schrijven. Een context met een veld van mogelijkheden in het zicht … Misschien doe ik het wel, met mezelf letterlijk in den boom zitten. En Winnie gaat voor mij de ladder vasthouden als ik terug met de voeten op de grond kom. Soms kan je sneller beneden zijn, dan de bedoeling is …
    Het ga je goed op je verdere pad, Naomi.
    Van harte, speciale verbinding-s-groet,
    Pascale
    met haarzelf en al haar knopen in den boom
    P.S. Schoon de foto van jullie beiden in den boom …

    • Naomi says:

      Oh Pascale, hoe slaag je er toch telkens weer in om een combo te maken van je diepgang (en soms enige zwaarte zelfs), met woordspelingen en dan die ludieke kwinkslag. Heerlijk om jouw bedenksels keer op keer te mogen ontvangen.
      Bijzonder dat je naast je luchtballon nu ook de boomhut toevoegde aan je ideale context. Het geeft telkens een ietwat ander perspectief op dat veld van mogelijkheden hé…
      En die paraplu, gebruik die ook maar even om onder te schuilen als het druppels regent deze maanden, net zoals Erika in haar lied. Een beetje bescherming en geborgenheid kan altijd van pas komen in tijden waarin alles zo snel lijkt te evolueren.
      In elk geval, tot verder en route. Ik ben tenslotte wel lid van de zebra-pad-v(l)inders-club hé 😉
      Warme zoen, Naomi

  • Els says:

    Mooi Naomi. Ik wens je enorm veel nieuwe frisse heldere liefdevolle energie. Dikke zoen, Els. Je SoulWorx maatje van het eerste uur. ❤

  • Catherine Gorgon says:

    Wauw , zo herkenbaar wat je verteld. Maar zo mooi om zo open en fragiel dit te durven schrijven en vooral delen . In jullie prachtige boom zitten letterlijk en figuurlijk
    Wel ik heb iets gelijkaardigs nl. een plekje onder mijn appelboom Zie mijn fbpagfoto.
    Ik keek net naar de replay van jullie webinar en vele puzzelstukjes vallen op hun plaats in mijn zoektocht naar mijzelf en mijn opruim van trauma ‘s en andere bagage …
    ik stelde er net een vraag …
    Maar weet niet of deze bekeken wordt na deze replay .

    Veel succes verder op jouw eigen route ,waar deze je ook nr leidt !

    ik sta hier ook net voor keuzes die ik wil maken na mijn beslissing om uit een ‘neprelatie ‘ te stappen . Je titel sprak mij dadelijk aan , zin om verder te lezen .

    • Naomi says:

      Wat fijn Catherine dat we jou op zoveel vlakken mochten raken en aanspreken.
      Je berichtje hebben we goed ontvangen (en intussen beantwoord 😁).
      Laat je maar verder leiden tot wat je tegenkomt op je pad, en wat er je aandacht trekt. Daar zit zo ongelooflijk veel waarde in verscholen.
      Onderweg-groet, Naomi

  • Tjeu Leenders says:

    Voor mij de natuurlijke ontwikkeling waar ik niet van verschiet, Naomie, ook al ken ik de inhoud van je verdere ontwikkeling niet. Waar ik wel (aangenaam) verrast van ben is de moedige stap, waar ego (vermoed ik tenminste uit eigen ervaring) behoorlijk wat geraffineerde stokjes/stokken heeft voor gestoken. En nog wel regelmatig zich zal laten gelden. Dat jullie daar samen uit geraken: chapeau voor allebei! Ook voor Barbele zal dit niet iets zijn waar ze nu popelend op zat te wachten. Helemaal in het begin van je mail dacht ik nog even dat zij in de lappenmand was gevallen. Hoe dan ook, voor mij ontroerend mooi! Dank allebei! Eerlijk bemoedigend, ook voor mij! Tjeu

    • Naomi says:

      Dankje Tjeu voor je schrijven.
      M’n ego-deeltjes zijn inderdaad regelmatig van de partij. Het wordt ergens wel boeiend als je deze stemmetjes kan gaan onderscheiden van zuiver voelen, als je ze kan gaan observeren alsof je naar een toneelspel (of eerder dramastuk) kijkt.
      We leren zoveel van het onderweg zijn. Zoveel.
      Warme groet, Naomi

  • Liesbeth says:

    Wat ben ik blij om te lezen dat er bij jou ook behoorlijk wat “ruis” naar boven komt en is gekomen…
    Zo mooi om te lezen dat je durft en kan los-laten in ver-bind-(d)ing.
    Me overgeven aan het niet weten is een rode draad die door dit jaar trekt (voor mezelf).
    Mijn verstand gebruiken als het nodig, nuttig is en de rest laten gebeuren…
    (Is dit een vrijheids-beperkende overtuiging van mij?) Dat dit nog steeds lastig is of mag ik aannemen dat het er gewoon bij hoort? Zie, het vragen van bevestiging, of liever, horen dat het ok is, dat ik “gerust ” mag zijn hoort er blijkbaar ook bij.
    Op de vraag of ik radicaal eerlijk durf te zijn tegen mezelf en mijn compagnons in mijn leven…
    Dit vraag ik me nog af. Ik leer elke dag iets bij over de emoties die ik voel naar boven komen, de vast-geroeste en diep ver-stop-te patronen.
    Sommige vaste-goeroes(te)”hou-vast-en” zijn uitgediend en mag ik de deur wijzen…bedanken voor hun bewezen diensten en in liefde los- laten. De nodige weerstand voelen en accepteren dat er nog iets zit te wringen…
    Een wijze man zei me: “Toelaten is liefhebben, laat elk gevoel toe. Het universum is groot genoeg, laat al wat er is aan het licht komen. Ga er niet tegen in, laat het toe”.” Neem de tijd voor jezelf, soms kan je meer doen voor de wereld door gewoon aanwezig te zijn”. Een hele uitdaging voor een (goed)doener, die denkt dat ze “vanallesennogwat” moet doen, kunnen, leren en niet genoeg haar best doet, niet goed genoeg is en nog meer “vandatgedoe”!
    Dank u wel, om dit te mogen delen. Tis van mijn hart, van mijn lever…
    Veel succes onderweg in het leven!
    moet doen

    • Naomi says:

      Dag Liesbeth,

      Radicaal (h)eerlijk zo je weg te mogen lezen en je gedachten/bedenksels terwijl je je bedenksel neerschrijft. Het is nogal een weg, nogal een jaar. Het brengt ons zoveel. Een (gedeelde?) rode draad lijkt in elk geval dat we de antwoorden, de bevestiging, de voldoening heel erg binnen in onszelf mogen vinden.

      Warme groet van een mede-reiziger onderweg.
      Naomi

  • Lees meer

    Lees meer

    22.08.2020

    ‘t zal wel aan mij liggen

    KABAAAM! Vrijdagavond, 18u, een kleine opmerking, of zelfs eerder een gewone vraag, triggert mij en

    Lees meer

    Lees meer

    12.08.2020

    Vakantie in je bad

    Wat een bijzondere zomer. Eentje waarin we misschien wel meer dan ooit uitgenodigd worden om stil t

    Lees meer

    Lees meer

    24.07.2020

    Je trekt niet zomaar een kaart

    Oh wat heb ik lang weerstand gevoeld op een kaart trekken. Ik vond dat te zweverig, dat was voor me

    Lees meer

    Lees meer