Logo Image

Over kwetsbaarheid in goede tijden

09.11.2018

Daar lig ik dan… languit op mijn bed.

Niet goed wetend wat er met me scheelt. Maar van zodra ik begin te spreken, rollen er enkele tranen over mijn wangen. Ik vertel hoe ik deze ochtend tijdens de yogales zo goed voelde wat ik wou en zou doen: een blog schrijven over Twijfel en Kwetsbaarheid. Van zodra ik thuis kwam. Dat was het plan.

10u later kom ik erachter dat ik vanalles heb gedaan (gekookt, gewassen, gewerkt, gemaild, gesocialised, gegeten, …) maar niet heb geschreven. Ik heb mijn gevoel, mijn persoonlijk verlangen, aan de kant geschoven. Voor wat belangrijker leek. Voor mijn to do’s. Voor mijn engagementen naar anderen toe.

Zo werk ik vandaag aan de 90 dagen posts bij de vaarroute. Het is niet de eerste keer dat het schrijven en finetunen van de posts voor één van onze routes, mij zelf een ongelooflijke spiegel voorhouden. De posts van vandaag gaan stuk voor stuk over:

Dus, daar lig ik dan… languit op mijn bed. Tevreden en niet tevreden. Tevreden omdat ik toch wel wat werk heb verzet. Omdat ik mijn to do’s voor vandaag heb kunnen afvinken. Zelfs nog vers gekookt heb. Niet tevreden omdat ik mijn draai niet vind. Omdat ik kook en eet maar er niet van geniet. Omdat ik wel mee aan tafel zit, maar niet aanwezig ben. 

Mijn stilzwijgen lijkt meer te zeggen dan mijn anders zo spontaan vertellen. Ik kan niet in verbinding gaan met anderen omdat ik uit verbinding ben met mezelf.

Ik leg me… languit op mijn bed.

En ik voel. 

Ik her-inner me mijn voornemen van deze ochtend. 

Ik zou dit schrijven. 

Meteen als ik thuiskwam. 

Maar ik deed het niet. 

Ik luisterde niet naar mezelf. 

Het is nochtans niet zo moeilijk… Mijn leven vraagt telkens opnieuw mijn aandacht. Nodigt me uit om bepaalde zaken te vragen of te benoemen. Maar dan komt Twijfel op bezoek en die weerhoudt me ervan om het ook effectief te doen. Want mijn gevoel uitspreken voelt vaak op één of andere manier een beetje kwetsbaar. 

Enkele minuten tot uren later komt Spijt langs. Want ik had het toch ‘goed’ gevoeld, zo bleek. Of mijn bezorgdheid was terecht. Of de opborrelende gedachte was eigenlijk best wel een leuk idee. 

Waarom luisterde ik er niet naar?

Omdat ik niet durfde. Omdat ik de moed niet had. 

Ik weet ondertussen hoe kwetsbaarheid voelt in tijden van crisis. En er is een sterk toegenomen vertrouwen dat ik zo’n crisis wel het hoofd hart kan bieden.

Maar kwetsbaarheid voelen in tijden dat het goed gaat, dat is nieuw voor me. Waarschijnlijk vraagt het niet meer dan omarmd worden.

 

Facebook Logo Logo Image

Bedenksels (10)

  • Geert Desmet says:

    Lieve Naomi,

    je schrijfsel raakte me. Ik had het gevoel dat ik moest reageren, dat je dit nodig had. Dat ook ik het nodig had omdat ik – meer dan leuk – is met mezelf overhoop lig, ik wist alleen niet hoe.
    Daarom reageerde ik niet, omdat ik dacht, beter geen reactie dan er licht over gaan. En deze morgen wist ik het wel, precies mijn niet reageren is het antwoord.

    Je voornemen tijdens de yogales: je wou en zou iets schrijven over kwetsbaarheid. Zodra je thuis kwam. In je hart voelde je dat dit goed was, maar je systeem sputterde tegen, vandaar het uitstel, uitstel gevolgd door spijt
    en misschien ook zelfverwijt ?

    Naomi, weet dat wat je doet altijd juist is, je voornemen was goed, je hartsgevoel was juist, je temperament wou het direct doen, je systeem wist dat het niet klopte en besloot te wachten, het idee te laten rijpen.
    Dit zijn vier aspecten van wie je bent Naomi, die alle vier hun waarde hebben. Wijze voornemens, een open hart, een drive die niet uitstelt, en een systeem dat kan wachten als het nodig is, wachten tot de tijd rijp is, tot de gepaste woorden er zijn.

    Omarm ze alle vier Naomi,
    je goede voornemens,
    je open hart,
    je gedreven temperament,
    je behoedzaam systeem.

    van Geert voor Naomi xxx
    en ook wel voor mezelf (met dank aan Pascale)

    warme knuffel

    Geert

    • Naomi Geens says:

      Geert, wat een mooi bedenksel, of eerder schrijfsel, als antwoord… je schreef het waarschijnlijk niet om je gelijk te halen, maar het is helemaal waar: alles klopt altijd. Komt op het moment dat het moet/kan/mag komen. Dat weten, dat voelen, dat creëert een mildheid. Een mildheid die ik ook tussen jouw zinnen door lees. Dankjewel, van harte.

  • Katrien says:

    De inhoud van jouw schrijfsel is zo herkenbaar.

    • Naomi says:

      Dankje Katrien. Soms lijkt het alsof net in die herkenbaarheid de kracht ligt… We doen niet anders dan die kwetsbaarheid wegsteken en onszelf beschermen. Terwijl dat ons net zo menselijk maakt. En het is als mens dat we elkaar echt ontmoeten, dat we verbinden. Bedankt dus ook voor jouw delen hier 🙏🏽

  • Wouter says:

    mooi in de kwetsbaarheid

  • Pascale says:

    Dankjewel, Naomi, om je schrijfsel niet op-ge-p(k)rop-t te laten bij je concepten en de mooie be-teken-ing niet in je inktpot te laten steken! Ik ken dat knagende gevoel om de ganse dag (week, …) rond te lopen met een ‘hartewens’, iets wat binnenin zit maar toch net niet durven voorrang aan te geven. Welnu, Pascale zal eens iets schrijven zie, er zijn bij mij ook al tranen over de wangen gerold eerder deze week. En dat Pascale dat al eens durft te schrijven, dat is al heel wat! Deugddoend om te voelen van jullie als compagnon dat deze vloed best mag en helend werkt.Geloven in de KRACHT van KWETSBAARHEID, voor mij de grootste koerswijziging en grootste groei te maken denk ik. Uit angst voor ‘de weerbots’ … Maar dus gewoon omdat het niet anders (meer) kan, durven, durven en nog eens durven die kwetsbaarheid uiten en stap voor stap aanpakken waar het schoentje wringt. Want ja, ik ontplof, ik spat uiteen zoals een uitbarstende vulkaan. Amai … Pascale in duizend stukken! Jeweethetofjeweethetniet maar zo af en toe eens naar iemand een kaartje schrijven, dat doe ik graag. En ik zal je nu eens iets vertellen, het mooiste, het allermooiste kaartje ja … dat schreef ik voor mezelf! Van Pascale voor Pascale xxx – zo kwam het uit mijn pen en vooral die drie kussen wilde ik er absoluut bij – het staat al enige tijd op mijn nachtkastje. Het is de bovenstaande be-teken-ing, gecreëerd door jou! Dankjewel! Tussen haakjes (we ‘moeten’ aan jou niet zeggen wat je ‘moet’ doen, maar heb je al eens gedacht aan een ‘ventje’ die zichzelf omarmt? Een broekske in de plaats van een kleedje tekenen, dat is zo moeilijk niet hoor!) Laat ons onszelf maar goed omarmen en misschien ook een beetje mekaar? Ziezo ik voel het – ik heb nog wat in mijn mars – mijn schoenen staan klaar – ik ga op route, om te voelen en te delen in alle stilte. HARTelijke groet, Pascale

    • Naomi says:

      Lieve Pascale, wat een woorden-speler-kunstenaar haal jij daar toch telkens weer tevoorschijn. Ge-niet-en (of is het beter ge-wel-en) doe ik daar telkens weer van… ik was zo blij verrast, maar ook geraakt, toen ik van jou een postkaart, op écht papier, mocht ontvangen als antwoord op dit schrijfsel. Hart-verwarmend. Absoluut.
      Fijn één van je correspondees te mogen zijn, vooral te weten dat je ook je eigen correspondent bent. Fantastisch! Ik wens je veel moed (de courage van in de illustratie), veel weldoend contact, veel hartverwarmende momenten, veel voelen en loslaten toe onderweg. 3 kussen 😉

  • Tineke says:

    Mooi en zo herkenbaar.
    Dankjewel om jouw kwetsbaarheid te delen.
    De veerkracht, die je erbij voelt bij het lezen ervan, is deugddoend en relativeert tegelijkertijd.
    Zalvende woorden en tekeningen…

  • Lees meer

    Lees meer

    28.11.2019

    So good and true

    Gisteren poste ik een gloednieuwe illustratie op instagram. Ik stond er mee op en het bleek eentje d

    Lees meer

    Lees meer

    15.07.2019

    Every other day… I will live

    "One day we will die Snoopy… Yes, but every other day we will live." Ze kwamen exact op ’t jui

    Lees meer

    Lees meer

    13.03.2019

    Onverantwoord verantwoord

    Februari 2019, creatiedagen aan zee: Het was de doos fruitsap die me deed inzien dat ik voor alles

    Lees meer

    Lees meer